พ่อแม่รังแกฉัน

พ่อแม่รังแกฉัน

จากหนังสือ คำประพันธ์บางเรื่อง ของพระยาอุปกิตศิลปสาร

par.jpg
มี ซินแสแก่เฒ่าได้เล่าไข     ถึงเรื่องงิ้วว่าเล่นกันเช่นไร
มีข้อใหญ่นั้นก็เป็นเช่นละคร

แต่ข้อหนึ่งแกเล่าเขาประสงค์   มุ่งจำนงในข้างเป็นทางสอน
ชี้ทางธรรม์มรรยาทแก่ราษฎร   เหมือนละครสุภาษิตไม่ผิดกัน

เราบวชนาคโกนจุกในยุคก่อน   มีกล่าวกลอนเพราะพริ้งทำมิ่งขวัญ
การขันหมากยุคเก่าท่านเล่ากัน   มีสวดฉันท์เรียกว่าสวดมาไลย์

เค้าก็คือท่านหวังจะสั่งสอน        แต่ผันผ่อนตามนิยมสมสมัย
มีเฮฮาพาสนุกเครื่องปลุกใจ       สมกับได้มีงานการมงคล

ในหมู่บ้านย่านกลางเมื่อปางก่อน      มีโรงสอนธรรมทานการกุศล
เพื่อเป็นเครื่องเรืองปัญญาประชาชน    ในตำบลอัตคัตไกลวัดวา

เรียกศาลาโรงธรรมประจำบ้าน      เหมือนสถานที่ฝึกทางศึกษา
บางคราวมีการกุศลปนเฮฮา           เพื่อให้พาเพลิดเพลินเจริญใจ

ฝ่ายจีนเขาได้มีอย่างที่ว่า        เอางิ้วมาฝึกหัดดัดนิสัย
ย่อมดูดดื่มซึมซาบปลาบปลื้มใจ      เหมือนอย่างได้รู้เห็นที่เป็นจริง 

งิ้วเรื่องหนึ่งแกเล่าครั้งเยาว์อยู่       ได้ไปดูจำไว้ได้ทุกสิ่ง
เกาะในจิตติดแน่นแม้นกับปลิง        เลยเป็นสิ่งสอนใจจนใหญ่มา

ตามเรื่องนั้นว่ามีเศรษฐีหนึ่ง       เป็นคนซึ่งสูงชาติวาสนา
มีทรัพย์สินเหลือล้นคณนา         มีบ้างช่องแน่นหนาด้วยข้าไท

ท่านเศรษฐีมีบุตรสุดที่รัก           แกฟูมฟักใฝ่จิตพิสมัย
บุตรคนเดียวแสนจะห่วงดังดวงใจ       หวังจะให้สืบวงศ์ดำรงไป

มีโรงเรียนไกลบ้านอาจารย์สอน       กลัวลูกอ่อนลำบากไม่พรากได้
อุตส่าห์จ้างครูบามาแต่ไกล             ให้สอนในบ้านตนสู้ปรนปรือ

ฝ่ายลูกเรียนผู้เดียวให้เปลี่ยวจิต       มักเบือนบิดเบื่อชังเรื่องหนังสือ
อยากได้เพื่อนพูดจาและหารือ          พ่อก็อือออตามด้วยความรัก

เกณฑ์พวกเด็กในบ้านให้อ่านด้วย      ก็เพื่อช่วยชวนใจให้สมัคร
ครั้นมีเพื่อนเรียนล้อมอยู่พร้อมพรัก     กลับชวนชักเล่นกันไม่หมั่นเรียน

ครูก็ดีจี้ไชมิได้หยุด                        แกเห็นสุดเอาใจจึงได้เฆี่ยน
หวังให้กลัวอาญาตั้งหน้าเพียร        แต่กลับเพี้ยนผิดคาดถึงขาดกัน

คือบุตรท่านเศรษฐีหนีไปหา          พ่อฟ้องว่า ครูนี้แกตีฉัน
ปลอบให้เรียนก็ไม่ไปจนใจครัน     ต้องเป็นอันเลิกกับครูที่อยู่มา

อุตส่าห์จ้างครูใหม่ตามใจลูก          แต่ไม่ถูกใจบุตรสุดจะหา
ครูคนนั้นฉันเข็ดไม่เมตตา              คนนี้ว่าจู้จี้พิรี้พิไร

แต่เปลี่ยนครูอยู่ฉะนี้ไม่มีเหมาะ      มักทะเลาะเลิกเรียนต้องเปลี่ยนใหม่
พวกครูๆ เข็ดกลัวกันทั่วไป             ถึงจะให้เงินมากไม่อยากเอา

บิดาผู้รักบุตรสุดจะกลุ้ม                  ลูกเป็นหนุ่มใหญ่โตยังโง่เง่า
เที่ยวจ้างครูอยู่ห่างต่างลำเนา        ค่าจ้างเท่าไรนั้นไม่พรั่นกลัว

แต่ก็ไม่ยืดไปเท่าไรนัก                  ประเดี๋ยวชักเหหันต้องสั่นหัว
เผอิญมาปะครูที่รู้ตัว                       แกหวังชั่วค่าสอนสู้ผ่อนตาม

ศิษย์จะรู้เท่าไรไม่ธุระ                     ชื่อเสียงจะเสียไปก็ไม่ขาม
ศิษย์ผู้ใดตั้งหน้าพยายาม               สอนให้ตามแต่รักสมัครเรียน

ครูคนนี้ถูกใจอยู่ได้ยืด                    ถึงจะจืดจางการเรื่องอ่านเขียน
ก็ถูกจิตศิษย์ตนย่อมวนเวียน           อยู่จำเนียรโตใหญ่ไร้วิชา

ฝ่ายพ่อแม่รักบุตรสุดจะรัก               บุตรสมัครทางไหนมิได้ว่า
ใช้เงินทองกอบกำไม่นำพา              อยู่ไม่ช้าแกก็ตายทำลายชนม์

ทรัพย์สมบัติมรดกตกแก่ลูก             ไม่ต้องปลูกเปลืองแรงแสวงผล
มีเพื่อนมาฮาฮือนับถือตน                 เฝ้าแต่ขนทรัพย์จ่ายสบายจริง

เอาอะไรได้ทุกอย่างช่างสะดวก        จะหยิบหมวกหมวกรี่เหมือนผีสิง
ทุกอย่างรู้เอาใจไม่ประวิง                 ดูเหมือนชิงกันมาคราต้องการ

ไม่ช้านักทรัพย์ลดหมดสะดวก         จะหยิบหมวกหมวกกระเดียดข้างเกียจคร้าน
ถ้าเผลอหน่อยคอยหนีตะลีตะลาน     วิ่งเข้าร้านโรงจำนำไม่อำลา

เพื่อนทั้งมวลล้วนหายเหมือนตายจาก     ที่มีมากคือสหายพวกนายหน้า
บ้านของท่านขายเท่าไร? ให้ราคา           ผมช่วยค้าขายให้ด้วยไมตรี

เพื่อนสนุกพลุกพล่านขายบ้านช่อง     พอเงินทองหมดเรียบก็เงียบจี๋
ต่อนี้ไปใครเยือนคือเพื่อนดี                ไม่เช่นนี้เพื่อนโหล่โง่ระยำ

บุตรเศรษฐีเป็นมาถึงครานี้                 ไม่เห็นมีมิตรสหายมากรายกล้ำ
ผิวผู้ดีมีกระดากพะอากพะอำ              จะคิดทำการอะไรก็ไม่เป็น

ต้องตรำตรากจากย่านถิ่นบ้านเก่า         ขอทานเขาเลี้ยงตนด้วยข้นเข็ญ
พักสถานศาลเจ้าทุกเช้าเย็น                 ค่อยคิดเห็นโทษตัวที่ชั่วมา

คิดถึงเรื่องเก่าแก่พ่อแม่รัก                    สู้ฟูมฟักใฝ่ฝึกให้ศึกษา
ตามใจลูกเหลือล้นคณนา                     ทุกสิ่งสารพัดไม่ขัดใจ

คิดถึงครูผู้สอนแต่ก่อนเก่า                    บางคนเฝ้าฝึกฝนพ้นวิสัย
บางคนเฝ้าจู้จี้พิรี้พิไร                            ไม่ถูกใจฟ้องพ่อก็อออือ

จนเหลวไหลได้เข็ญถึงเช่นนี้                พ่อแม่ที่รักลูกทำถูกหรือ
สิ่งใดพาเสียคนกลับปรนปรือ                ร้องไห้ฮือบ่นว่าเหมือนบ้าบอ

วันหนึ่งไปถึงถิ่นบ้านซินแส                   ก็เดินแร่เข้าไปหาตรงหน้าหมอ
ร้องขอทานทันทีไม่รีรอ                        ฝ่ายท่านหมอมองหน้าไม่ว่าไร

ลงท้ายแกกลอกหน้าหาว่าหลอก           เฮ้ย. เจ้าวอกเอ็งอย่ามาไถล
หลอกดูลูกสาวข้าหรือว่าไร                    หรือเข้าใจว่ากูไม่รู้ที

ข้าหมอดูรู้จักลักษณะ                            อย่างมึงน่ะบอกเพศเป็นเศรษฐี
รูปลักษณ์พักตร์เจ้าเผ่าผู้ดี                     ทำเช่นนี้ตั้งใจอย่างไรกัน

ลูกเศรษฐีฟังว่าน้ำตาหลั่ง                      ตอบเสียงดัง ”พ่อแม่รังแกฉัน!”
ร้องไห้โฮซบหน้าพลางจาบัลย์              คนบ้านนั้นต่างพากันมาดู

ท่านเจ้าข้า! พ่อแม่รังแกฉัน                   เขาใฝ่ฝันฟูมฟักฉันอักขู
ฉันทำผิดคิดระยำกลับค้ำชู                    จะว่าผู้รักลูกถูกหรือไร

ท่านทายฉันนั้นถูกลูกเศรษฐี                 ผู้กลีเลวกว่าบรรดาไพร่
ซึ่งยังรู้กอบการงานใด ๆ                        เลี้ยงชีพได้เพียงพอไม่ขอทาน

โอ๊ย! ยิ่งเล่ายิ่งช้ำระกำเหลือ                โปรดจุนเจือเถอะท่านหมอขอข้าวสาร
เหมือนช่วยชีพข้าเจ้าให้เนานาน           จักเป็นการบุญล้นมีผลงาม

ฝ่ายท่านหมอฟังเล่าสิ้นเค้าเงื่อน           แกจึงเอื้อนโอษฐ์มีวจีถาม
ข้าฟังเจ้าเล่าไปก็ได้ความ                     จึงเห็นตามพ่อแม่รังแกตรง

เข็ดหรือไม่ใครรังแกอย่างแม่พ่อ            หรือว่าพอทนดอกบอกประสงค์
โอ๊ย! หนเดียวชีวิตแทบปลิดปลง           ถ้าซ้ำสองต้องลงอวิจี

อย่ารังแกอีกเลยลูกเคยเข็ด                   ขอจงเมตตาเถิดประเสริฐศรี
ท่านหมอฟังยิ้มเยื้อนเอื้อนวจี                  เจ้าว่าดีสมจริงทุกสิ่งอัน

ข้าไม่อยากรังแกเช่นแม่พ่อ                   ที่เจ้าขอข้าไม่อ่อนตามผ่อนผัน
แม้เจ้าขอสิ่งใดข้าให้ปัน                        ก็เป็นอันข้าทำซ้ำรังแก

เจ้าจะตกอวิจีไม่ดีดอก                          เจ้าจะออกปากพ้ออย่างพ่อแม่
ลูกเศรษฐีตกตะลึงทะลึ่งแล                  โอ๊ย! ผมแย่ถูกล่อลงบ่อตม

เมื่อไม่ให้ใครจะว่าเจ้าข้าเอ๋ย                 นี่กลับเย้ยยกคำทิ่มตำผม
จะไล่ไปก็ไม่ไล่ให้ระทม                        ว่าแล้วซมซานกลับด้วยคับใจ

หมอขยับจับบ่าช้าซีเจ้า                         คำที่เล่าบอกข้าน่าเลื่อมใส
พ่อแม่รักลูกผิดชนิดไร                          เขาก็ได้ทุกข์ถมจนล้มตาย

เวลานั้นตัวเจ้ายังเยาว์อยู่                       จึงไม่รู้ยั้งตนจนฉิบหาย
เดี๋ยวนี้เจ้ารู้สึกสำนึกกาย                        จงขวนขวายฝึกหัดดัดสันดาน

ข้าจักเป็นพ่อแม่ช่วยแก้ให้                     ต้องตามใจแต่ข้าจะว่าขาน
ถ้ายอมตามข้าว่าไม่ช้านาน                    จักไม่ต้องขอทานเขาต่อไป

ลงท้ายลูกเศรษฐียินดีรับ                       ไปอยู่กับซินแสแก้นิสัย
ไม่ว่ามีกิจการสถานใด                           แกใช้ให้ทำสิ้นจนชินการ

แกปรานีจี้ไชด้วยใจรัก                          จนรู้จักค้าขายหลายสถาน
อยู่กับหมอต่อมาไม่ช้านาน                    ก็พ้นการทุรพลเป็นคนแคลน

ชาวเราเอ๋ยพ่อแม่มุ่งแต่รัก                     สู้ฟูมฟักในบุตรนั้นสุดแสน
แต่ความรักมักเดินจนเกินแกน               เลยเข้าแดนทุกข์ถมระทมกาย

ดังเศรษฐีรักบุตรสุดสวาท                 บุตรอุบาทว์มิได้รักสมัครหมาย
เอาแต่ใจใฝ่ตามความสบาย             พ่อแม่ตายก็เพราะตรมระทมใจ

ยังมิหนำซ้ำว่าด่ากระดูก                   หาว่าถูกพ่อแม่รังแกได้
แต่ชาวเราเนาเขตประเทศไทย          คงจะไม่พบปะขอประกัน

เพราะพระราชบัญญัติอุบัติแล้ว          เหมือนดวงแก้วส่องสว่างทางสวรรค์
บังคับให้ศึกษาทั่วหน้ากัน                  พระคุณธรรม์ข้อนี้ไม่มีเทียม

ที่สุดนี้ชาวเราน้อมเกล้าฯ นบ             พระจอมภพภูบดินทร์พระปิ่นเสียม
พระปลุกใจไทยทั่วตั้งตัวเตรียม         ทุกอย่างเยี่ยมยิ่งคุณวิบุลเอย.……………

กลอนนี้ถือว่าเชคอายุเลยก็ได้ เพราะใครที่เคยเรียนบทเรียนนี้ก็คงจะอายุ20-30ขึ้นกันหมดแล้ว

กลอนนี้ยังใช้เตือนพ่อแม่ได้จนปัจจุบัน แต่ว่าพ่อแม่สมัยนี้รังแกลูกกันเยอะขึ้น  อย่างคดีดังเมื่อปีที่แล้วก็เป็นตัวอย่าง

เลี้ยงลูกให้โตง่าย แต่เลี้ยงลูกให้ได้ดียาก ยิ่งสมัยที่มีสิ่งยั่วยุเยอะ ทั้งยาเสพติด การพนัน แข่งรถ เวบโป๊ บลาๆๆๆ สิ่งสำคัญในการเลี้ยงลูกคือการให้ความรักการเอาใจใส่ การให้เวลา

พ่อแม่บางคนเลี้ยงดูตามใจจนเกินเหตุในตอนเด็ก พอโตขึ้นมายิ่งในช่วงวัยรุ่น ห้ามปรามไม่ได้ บอกไม่ฟัง เพราะเลี้ยงมาแบบใครดุใครด่าไม่ได้ มองไม่เห็นใคร มองแค่ตัวเอง พอวันนึง ไม่สามรถประคับประคองลูกให้อยู่ในทางที่ดี ลูกใจแตก ไปกับสิ่งยั่วยุ คำสุดท้ายที่ออกจากปากพ่อแม่แบบนี้ จะพูดว่า “ชีวิตใครชีวิตมัน ลูกเลี้ยงได้แต่ตัว ถ้ามันไม่รักดีก็อยู่ที่ตัวมัน”

สมัยเรียนก็เจอเด็กสาวอายุ16-17 มาติดพันธ์เพื่อนของแม่จ๋า แต่มาตามออกแนวโรคจิต เพื่อนๆโดนกันหมด จนเพื่อนบางคนทนไม่ไหว เลยโทรไปที่บ้านเพื่อคุยกับพ่อแม่เด็กคนนั้น แต่ก็ได้รับคำตอบว่า เขาไม่ขอรับรู้พฤติกรรมของเด็กคนนี้

ย้อนหลังไปเด็กคนนี้ ก่อนหน้าเคยเป็นเด็กตั้งใจเรียน ผลการเรียนดีเลยทีเดียว เรียนโรงเรียนชื่อดังที่มีแต่คนเก่งๆ แล้วพ่อแม่ก็เป็นระดับอาจารย์ที่มีคำนำหน้า ดร. แต่ทำไมพอเขาถึงมีพฤติกรรมเปลี่ยนไปในทางตรงกันข้ามกันโดยสิ้นเชิง ทั้งเคยขายบริการ ทั้งทำแท้ง ทั้งเที่ยวเสเพล

ผู้ใหญ่บางคนสอนให้ลูกพูดจาเพราะๆ แต่ก็ด่าทอลูกหรือคนรอบข้างด้วยคำพูดที่หยาบช้า บ้างก็ห้ามไม่ให้ลูกกินเหล้าดูดบุหรี่ทั้งๆที่ตัวเองก็ทำ แล้วเด็กที่ไหนจะทำตามละฮึ – -*

………….


Related Posts
  • คลิปแม่แมวกับลูกแมว สุดซึ้ง
  • Art Time! ชั่วโมงศิลปะ
  • 7-9 ธันวา พาน้องจ๋าไปเยี่ยมคุณยาย
  • มาทำแป้งโดว์ไว้เล่นกันเถอะ
  • 17 ธ.ค.วิบากกรรมของน้องเหม่ง+ชี้แจงพ่อน้องเติ๊ด
  • 15 Comments For This Post

    1. mapandy Says:

      บางโรงเรียนยังเรียนเรื่องนี้กันอยู่เลยนะแม่จ๋า อิๆ เรื่องนี้ไม่มีทางเก่า เพราะใช้เตือนสติได้ทุกยุคทุกสมัย :razz:

    2. khanom Says:

      เหรอ นึกว่าเขาเลิกให้เรียนแล้ว เหมือนกับนิทานอีสป ที่บอกว่าล้าสมัย :???:

    3. bugmai Says:

      ชอบเรื่องนี้มากๆ แต่ทุกวันนี้ก็ยังโทษพ่อแม่อยู่เลย :sad:

    4. mapandy Says:

      นิทานอีสปก็มีให้เรียนนะแม่จ๋า อ่านสนุกดี นิทานเหล่านี้ไม่มีวันตายหรอกครับ :razz:

    5. khanom Says:

      เออนะ..คุณครูอุตส่าห์มายืนยัน :lol:

    6. kradarndum Says:

      รุ่นนู๋ยังเรียนอยู่ครับ ป้าหนม
      คุณครู ครับ

      อยากอ่านนิทานอีสป อ่ะครับ

    7. คนสวย Says:

      แต่เด็กสมัยนี้ไม่เรียนมานี มานะกันแล้วอ่ะ แถมยังมีเอามาแต่งเป็นหนังสือใหม่ ให้ชูใจมีผัวฝรั่งซะงั้น = =*

    8. manoogalum Says:

      แวะมาดูน้องครับ…( เด็กอะไรน่ารักจริงๆ )

    9. janistar Says:

      มะก่อนครูเล่าให้ฟัง ชอบมากเลยหล่ะจ้า :grin:

    10. ohmohm Says:

      ระวัง อนาคตมีจะเข้าสู่สังคมสูงอายุ ( aging society ) คนรุ่นพ่อรุ่นแม่ที่แก่เฒ่ามีเงินเกษียณไม่พอใช้หรือต้องรักษาพยาบาลแพงๆ ต้องมารบกวนคนรุ่นต่อมา
      ที่นี้ละ “พ่อแม่รังแกฉัน” ของจริง

    11. montree Says:

      อยากรู้ว่าผู้แต่งคือใครครับช่วยตอบหน่อยนะครับเพราะผมทำรายงานเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่!!

    12. ชีวิตบัดซบ Says:

      เคยบอกแม่เรื่องนี้เหมือนกัน เกลียดการเลี้ยงดูลูกของคนไทยบางคนที่สุด
      อยากให้ลูกได้ดี แต่ตัวเองไม่ได้เป็นตัวอย่างที่ดี

      พอลูกแนะนำ ออกความคิดเห็นอะไรไป ก็ไม่รับฟัง
      ไม่เคยพาเข้าวัดเข้าวา ทั้งที่ลูกก็อยากจะไป
      ไม่ได้เป็นนักธุรกิจใหญ่ แต่ก็อ้างว่าตัวเองยุ่งๆๆๆๆ ตลอด
      ไม่เคยพาลูกเต้าไปท่องเที่ยว เปิดหูเปิดตา อ้างโน่น อ้างนี่ ทั้งปี

      รู้สึกว่าความคิดเห็นของเรา กับแม่ มันขัดแย้งกันมาก ทะเลาะกันมากกว่าคุยกันดีๆ
      อยากทำงานเพื่อสังคม แม่ก็ไม่สนับสนุน เบื่อชีวิตจริงๆ ทำไมเราต้องมาติดอยู่กับพวกเขาด้วย
      อยากไปที่ชอบๆ ก็ไม่ได้ไป ต้องรอให้แก่หงำเหงือก หรือ ตายก่อนใช่มั้ย ถึงจะได้ไป

      อยากหนีไปไกลๆ หรือจะไปโกนหัวบวชชีซะเลย

    13. sukittima onsaord Says:

      นิทานเรื่องนี้สนุกมากเลยค่ะ หนูขอให้เจริญๆๆนะค่ะ
      สวัดดีค่ะ
      ด้วยความเคารพ

    14. sukittima onsaord Says:

      หนูทำรายงานเรื่องนี้อยู่ค่ะ

    15. sukittima onsaord Says:

      สุกนะค่ะ

    Leave a Reply

    • Popular
    • Latest
    • Comments
    • Tags
    • Subscribe
    Advertise Here

    Subscribe

    Add to Technorati Favorites Add to My Yahoo! Add to Google

    eXTReMe Tracker